Macross Delta odcinek 19 – Rzutem Oka (spoilery!)

Macross – „seria, w której walczy się muzyką”. W tym tygodniu seria postanowiła przypomnieć najważniejsze części uniwersum Macross. Od 1999 roku, gdy o ziemię rozbił się gigantyczny statek obcego pochodzenia, po wojnę z Vajra, którą zaprezentowano w Macross Frontier. Nie jest to tania próba wyżebrania pieniędzy z nowych widzów, która ma zachęcić ich do kupienia starszych seriali na Blu-ray, czy wkupienia się w nerdostwo wiernych fanów, znających poprzednie segmenty tego uniwersum. Mamy tutaj raczej do czynienia z czymś na kształt narracji Gundam Unicorn, który był niezależną kontynuacją trzech pierwszych seriali i film kinowego Gundam z lat 80, a który może być z przyjemnością także oglądany przez nowicjuszy bez obawy zgubienia się w wątkach. Nie bez znaczenia jest też fakt, że za historię odpowiada tutaj oryginalny twórca Macrossa – co pozwala spoić w łagodny sposób klimat poszczególnych wariacji Macrossa, czego nie można powiedzieć o Unicornie, którego cukierkowata końcówka kłóciła z brutalną rzeczywistością pierwotnych Gundamów. Wydaje się, że seria zmierza w stronę podsumowania problematyki narastającej w poprzednich anime – coraz większego militarnego używania muzyki w serialach z cyklu Macross, która przez lata stała się elementem świętości w tym świecie, mimo że Shoji Kawamori próbował co jakiś czas zaznaczać negatywny wydźwięk używania piosenek dla wojny (Ranka vs. Vajra w Macross Frontier). Czas powrócić do genezy, czyli wątków napomkniętych w pierwszych Macrossie – czyli roli śpiewania z Protokulturze.

Macross Delta 19 (7)

„Retrospekcje”, jakie są tu przedstawiane naciskają na najważniejsze elementy, które fabuła obecnego anime właśnie odnosi się. Nie dostaniemy tutaj, więc streszczenia wydarzeń z Macross Zero, a jedynie ukazanie maszyn, jakie powstały na podstawie technologii statku, rozbitego w 1999 roku. Wydarzenia przedstawia nie za bardzo proszony gość na statku Macross Elysion – Berger Stone z fundacji Epsilon (piąta litera alfabeckiego, „Delta” jest czwartą :). To on jest narratorem, a tematem jego historycznego wykładu jest wojna i przede wszystkim wpływ muzyki na jej przebieg w ostatnim 60 latach. Jako piosenkarze są tu wymienieni Lynn Minmay, Sheryl Apple, Fire Bomber oraz Ranka Lee i Sheryl Nome.

Podoba mi się, że ukazując wydarzenia z Space War I seria sięga do obydwu wersji historii – zarówno serialu Super Dimension Fortress Macross oraz powstałego dwa lata później filmu Macross: Do You Remember Love. Najpierw Berger Stone prezentuje elementy z wersji telewizyjnej – słyszymy BGM z openinga serii oraz piosenkę wykonywaną przez Lynn Minmay z 26 odcinka, gdy jednak dochodzi kwestia elementu Protokultury pojawia się utwór „Ai Oboete Imasu ka”, występujący tylko w wersji kinowej. Do tego okazuje się, że Reina i Maki są fankami Lynn Minmay Files, czyli serialu powstałego na podstawie tego wydarzenia, co potwierdzać mogłoby po raz kolejny płynność kanonu, gdzie wszystkie eventy (łącznie z Macross Delta) to filmy / seriale historyczne, bazujące na prawdziwych wydarzeniach z uniwersum (a te mogą różnić się od realnego przebiegu dziejów). Trapi mnie jednak coś jeszcze – Reina mówi „Lynn Minmay Monogatari”, co można nie tylko przetłumaczyć jako Lynn Minmay Files (jak to zrobiło grupa fansuberska gg), ale także Lynn Minmay Story. Nawiązanie do Macross 7, gdzie kręcono dokument o Lynn Minmay i Space War I z udziałem Fire Bomber?

Lynn Minmay Story (2)

Lynn Minmay Story (3)

Lynn Minmay Story 3

Przedstawienie wydarzeń z Macross 7 i zespołu Fire Bomber było z kolei możliwością przedstawienia rodziny tutejszej Jeniuski dla nowych fanów. Najwięcej jednak znaczenie dla obecnej fabuły ma Macross Frontier. Po tym, jak Vajra przenieśli się do innego wymiaru, pozostawili w galaktyce Fold Bacteria, które były z nimi dotychczas w symbiozie. Nie mając dotychczasowych nosicieli bakterie znalazły sobie nowych niemających o niczym pojęcia partnerów – humanoidów. Miało to negatywny skutek dla nosicieli, dla których takie połączenie kończy się często powikłaniami w postaci syndromu Var. O ile większość tych informacji została już zaprezentowana w serialu, o tyle fragment o rozpowszechnieniu się Fold Bacteria po galaktyce był znany jedynie z wywiadu udzielonego przez Shoji Kawamoriego. Znaczna część osób oglądających obydwa seriale nie wiedziało o tym fakcie (choć można było się domyślić po omawianiu problematyki w 9 epizodzie), czyli zupełnie, jak większość obywateli NUNS :) Okazuje się bowiem, że organizacja ta nie dzieli się tego typu informacjami z pospólstwem (tak jak to było w przypadku faktu zaginięcia Megaroad 01 w centrum galaktyki, aby nie budzić paniki). Przyczyna – nie są to potwierdzone informacje.

Macross Delta 19 (8)

NUNS nie podzielił się także informacjami na temat Fold Receptor – naturalnych zdolności niektórych ludzi, których liczba rośnie w galaktyce od czasu konfliktu z Vajra. Siła Fold Receptor zależy od konkretnej jednostki. Emitują one swym śpiewem fale Bio-Fold. Im większej ekscytacja u piosenkarki, tym większe jej moc oddziaływania. Wygląda na to, że tym faktem seria dołożyła kolejny argument za obecnością piosenkarek na placu bitwy, bo niebezpieczeństwo tworzy u nich silne emocje. To wyjaśnia w wiarygodny sposób silne oddziaływania Freyji na Hayate podczas jej skoku w 13 odcinku. Jednym słowem seria zaprezentowała racjonalne tłumaczenie tej kwestii niż moc miłości bohaterki do protagonisty. Właśnie za to cenię serię Macross, że Shoji Kawamori nie pozostawia idiotycznych, zdawałoby dziwnych elementów, tylko tłumaczy to „nauką”. Jak na otaku wychowanym na SciFi przystało, a któremu marzyła się kiedyś praca w NASA :D

Wyjaśniono także, dlaczego moc Freyji, Heinza i Mikumo są większe od pozostałych piosenkarzy. I znowu nie ma tutaj nadprzyrodzonej przyczyny sprawczej jak siła woli, tylko genetyczne predyspozycje. Freyja i Heinz to Windermere. Ich rune mają naturalny fold receptor i fold quarz. Z kolei Mikumo jest potencjalnie sztucznie wyhodowaną formą życia, bądź androidem, w której genach jest zapisany kod Protokultury. Zupełnie tak jak przypuszczali sobie fani, ale pewnie mało kto spodziewał się tak mocnego podbudowania tego wątku. Najwyraźniej Protokultura nie tylko oparła swoją technologię o śpiew, ale postanowiła z niej zrobić narzędzie do kontrolowania myśli. Spotkanie Zentradi z ludźmi mogło nie być więc szokiem kulturowym jak sugerował Macross przez lata, tylko wynikiem zaprojektowania tych pierwszych tak, aby nie stali się zagrożeniem dla ich twórców. Można dalej gdybać, uznając że zapisując oddziaływanie piosenek w kodzie genetycznych stworzonych przez siebie ras Protokultura upatrywała tak naprawdę sposób do panowania nad nimi.

Macross Delta 19 (5)

Tym sposobem Shoji Kawamori zaatakował podstawy swej serii, która uznawała muzykę jako element nawiązania dialogu pomiędzy rasami, popkulturę, która miała być substytutem dla wojny. Być może piosenka „Ai Oboete Imasu ka”, która była symbolem pokoju między gatunkami, tak naprawdę była elementem zabezpieczenia Protokultury przed Zentradi, a więc bronią. Nie chodziło o zrozumienie, a instrumentalne traktowanie piosenek. Twórcę Macrossa musiała naprawdę boleć przez lata ta finałowa scena Macross: Do You Remember Love?, gdzie protagonista zabija na tle muzyki głównego wodza Zentradi ^^’

Tym samym seria doszła do wyjaśnienia, dlaczego Windermere, a raczej Roid uważa swój naród za tak ważny – stojący na samym szczycie humanoidalnych istot, jako rasa panów (naukowo-historyczne Mein Kampf). Rune, które posiadają na głowie, zawierają od urodzenia zarówno Fold Qartz, jak też Fold Receptor, tyle że o słabszych oddziaływaniu. Jestem pod wrażeniem, że twórca nie poprzestał na przedstawianiu tej rasy na etapie zbłąkanych duszyczek – nazistów, tylko buduje mitologię wokół ich idei – jest wątek zakompleksienia z powodu długości życia, jest wątek krzywdy z powodu obwiniania o zniszczenie własnej planety przez NUNS, jest zemsta za wojnę wyzwoleńczą, a teraz element rasowy, już nie poparty na prostym stwierdzeniu: byliśmy ostatni stworzeni = jesteśmy najbardziej rozwinięci.

Macross Delta 19 (3)

Oczywiście jest to wszystko koncepcja Roida i współpracującej z nim Fundacji Epsilon. Wszystko co powiedział Berger Stone mogło być odpowiednio argumentowaną teorią, mającą na celu obniżenie woli działania u Freyji, a także skłócenie oddziału Delta i Walküre z ich pracodawcami od Chaosu. Wydaje się też, że przy tym wszystkim Windermere, czując się wielkimi następcami protokultury, zapominają o pewnym, bardzo ważnym elemencie dotyczącym starożytnego gatunku. Rasa, która stworzyła ich i inne gatunki humanoidalne Drogi Mlecznej, zniknęła pewnego dnia. Czy awansowali na wyższy poziom ewolucji, czy po prostu zabawa z technicznymi aspektami piosenki miała opłakane skutki?

Do tego dochodzi kwestia ukrywania całej prawdy przez Roida, który najwyraźniej nie jest tak wielkim wspaniałomyślnym poddanym, dbającym o dobro Heinza, tylko patrzy na niego, jak na kogoś, kto ma pomóc mu wykonać wielki plan dla Windermere. Widać zapowiadany od jakiegoś czasu konflikt między nim, a Keithem. Wychodzi na to, że na ostatniej prostej mamy kilka fajnych wątków do wyjaśnienia – kim jest Mikumo, status piosenki w Protokulturze i „wielki plan” Roida. Do tego dochodzi pytanie, kim jest osławiona tajemnicza Lady M. Jak okazuje się zajmowała się badaniem wpływu piosenki od Space War I, więc chyba wyklucza to z wyścigu Mylene Flare Jenius i Myung Fang Lone. Na czele wysuwa się za to Lynn Minmay, Misa Hayase (tutaj ciekawostka – wg. kanonicznej chronologii Macrossa właśnie żyjemy w momencie, gdy Megaroad 01 zniknął z nimi na pokładzie w centrum galaktyki), a może Mao Nome z Macross Zero, która zaginęła/zginęła przed wydarzeniami z Macross Frontier.

Macross Delta 19 (4)

Kolejna kwestia to dlaczego galaktyczny związek korporacji – Fundacja Epsilon pomaga Windermere, którzy uważają się za ważniejszą rasę od swoich sprzedawców. Chodzi o tylną kontrolę mieszkańców galaktyki, jakąś ideologię czy może o zwykłe zniszczenie skostniałego NUNS. Berger Stone wspomina, że pracują dla nich ludzie idący śladami wynalazców pierwszych Variable Fighters. Tyle, że zbudowany przez nich Sv-262 Draken III, nasuwa nazwą raczej na myśli SV-51 – fundacja Epsilon spadkobiercami Anti-UN z Macross Zero? :)

Z kwestii technicznej troszkę mnie zawiódł sposób przedstawiania wcześniejszych Macrossów. Wiem, że był to tylko zwykła prezentacja (w power poincie ;) wykładającego bohatera, ale chciałoby się zobaczyć te przeszłe wydarzenia nie tylko w formie statycznych poruszających się obrazków, ale także jako normalną animację zrobioną w stylu Macross Delta. Chwalę za to za kolejny nowy, stosowny do klimatu odcinka ending serii – muszę przyznać, że producenci potrafią wzmóc głód kolejnej płyty – na etapie, gdy kilka dni temu wyszedł drugi singiel z drugim openingiem i endingiem anime, zaprezentowano tyle nowych, niepublikowanych jeszcze piosenek, że człowiek aż rozgląda się za drugim albumem, którego nawet jeszcze nie zapowiedziano ^^’

Na koniec mała ciekawostka – Reina Prowler śpiewała kiedyś piosenkę z filmu kinowego „Macross: Do You Remember Love?”. W pewnym sensie, bo nie chodzi o samą postać, co jej aktorkę głosową – Nao Toyamę. Przed 5-cioma laty, gdy zaczynała karierę seiyuu, miała angaż w serialu The World God Only Knows. Jej rolą była bohaterka-idolka Kanon Nakagawa, a na jednej z płyt muzycznych, powstałych przy okazji produkcji tego anime, miała szansę wykonać cover „Ai Oboete Imasu ka” :)